آه ... بخار ... خدا

به كجا چنين شتابان

thebe — Sat, 20 Mar 2010 17:31:18 GMT

يه سال ديگه هم داره مي گذره.

ميشه بگي يه عمر ديگه هم گذشت... .

چه روزايي گذشت. شادي و غم. آه و خنده و ... . چه روزايي بود اين سال 88. برا من كه سال خوبي بود. سال بياد موندني كه هر وقت اون جلو جلوهاي عمرم بهش نگاه مي كنم، 88 سال خوبي بوده. چقدر دوسش داشتم. كاش امسال تموم نمي شد.

خدايا مي دونم كه مي دوني بودن آدما به نبودن عشق، ارزش بودن ندارد.

مي دونم ما آدما توي خودمون گم شديم و نمي دونيم كجا مي خواييم بريم. اصلا نمي دونيم برا چي اوديم.

شديم قومي كه خواستن پل بسازن براي رسيدن به اون ور دره ولي بچه هاشون كه پل رو تموم كردن يادشون رفت كه اين پل برا چي ساخته شد، و بعد همگي روش خونه زدن و حالا سالهاي ساله كه رو همون پل دارن زندگي مي كنن.

خدايا نه بي عشق رهامون كن و گمراه پلي كه سالهاست روي اون داريم زندگي مي كنيم/

سال 88 با همه خوبي و بدي هاش يه دستي برا ما تكون داد و يك سال از عمر مارو گرفت. اين روزا سال 89 يك سال از عمر مارو مي خواد.

88 تموم شد... .

كجاش بوديم...؟

كجاي 89 خواهيم بود...؟

89 آروم آروم مياد و يك سال عمر تورو با خودش مي بره. قيمت يك سال عمر تو براي 89 مي تونه ارزش تك تك روزهاي 89 باشه.

88 تموم شد. به آخر خط رسيد.

89 داره شروع ميشه.

شمارنده صفر ميشه. شايد اين سال بتونه متفاوت تر از سالهاي قبل باشه.

به اميد روزاهاي خوب

بهار 89 بر شما خجسته باد

شاديتان شادي من است

سروش

به نام آزادي

thebe — Fri, 19 Mar 2010 22:25:18 GMT

به نام آزادي

به نام هر آنكه براي سرفرازي اين ملت مي جنگد. به نام من و توي كهنه كه ما شديم و جيب بيگانه رو از نفت اين مملكت دوختيم.

به نام بزرگمرد اين ديار كه رهبربود در عين حالي كه همدرد بود. به نام عشق كه در پشت 29 اسفند موج مي زد.

درود بر شهيدان ملي شدن صنعت نفت.

درود بر دكتر مصدق بزرگ مرد تاريخ ايران و ملي شدن صنعت نفت.

شايد اين روز براي ايرانيان بيشتر از جشن باستاني نوروز نباشد ولي كمتر هم نيست.

ما ايراني ها همه عاشق وطنيم. براش مي ميريم و اگه ازمون سوال كنن دوس داري چي كاره شي؟... جواب مي ديم: فلان شغل تا به مملكتم خدمت كنم. مهم اين نيست كه چه شغلي باشه مهم اينه كه هممون مي خواييم به مملكتمون خدمت كنيم.

يكي دكتر مصدق ميشه و يكي ... بماند... .

اين روزو خيلي دوست خواهيم داشت. به ياد بزرگمرد ملي شدن صنعت نفت:

اي ايران اي مرز پرگــــــهر

اي خاكت سرچشمه هنر

***

دور از تو انــديشه بــدان

پاينده مانـــي تو جـاودان

...

خالی ... ؟

thebe — Wed, 17 Mar 2010 19:11:18 GMT

خالي از عاطفه شده ايم

خالي از عشقي كه سالهاست مارا بدان مي شناسند

خالي از خود

خالي از من

و خالي از هيچ كه شايد در هيچي خود باشيم و در گمنامي خود گم شده ايم.

فريادهايمان هنوز در آينه ي ديگران است و ما از هيچي خود شايد باشد كه با جرات در آينه مان فرياد نمي زنيم.

كوچه هاي سرد و تاريكي كه منتظر آمدن است. آمدني كه شايد امروز يا كه شايد فرداروزي باشد. مي آيد... با قدم هاي آرام و كم كم اين چراغ خانه هاست كه روشن مي شود.

زن ها از پنجره بيرون رو نگاه مي كنن و آن مرد غريبه از كنج چشمهايش ... چپ ... راست ... چپ ... راست ... انگار سالهاست كه كسي در آن كوچه ي غربت غريبه نديده. پچ پچ ها را مي توان از بخاري كه از سرماي سخت زمستان بر دهان ها نشسته است ديد.

قدم به قدم ... چپ ... راست ... .

به انتهاي كوچه مي رسد و ديگر همه چيز هيچ... .

صداي بهم خوردن پنجره ها مي رسد و چراغ ها خاموش مي شود و نگاهها خالي ... .

نگاهها خالي از عاطفه

خالي از من بودن

خالي از احساس

خالي از يك انسان

دنياي عجيبي است نازنين

"در غمش مباش كه به هيچي نگاههاي خاليمان مي گذرد"

شاديتان شادي من است

سروش

به نام یک زن ... ؟

thebe — Tue, 23 Feb 2010 19:47:18 GMT

امروز روز زنان سپند پارسي ست.

خجسته باد اين روز.

زناني كه شرف هر خانه اي هستند. زناني كه مادراني از نسل آسمانند. به اولين كسي كه تبريك مي گم مادرم هستش و دستشو مي بوسم.

درود بر شما بانوان بزرگ پارسي، درود بر شما.

اگه نگاهي به تاريخ كنيم هميشه وقتي كه مردان بزرگي رو ديديم، پشتشون به زنان بزرگي گرم بوده. زنان، هميشه در زندگي اجتماعي تاثير داشتن، تقريبا ميشه گفت پيشرفت يه جامعه و مجموعه همراه با پيشرفت زن در همون مجموعه بوده.

ما ايراني ها (البته اگه ايراني مونده باشيم) از ديرباز تا كنون زن برامون ارزش و اهميتي فراتر از حتي جامعه ي امروزي به قول خودشان فمينيسم داشته.

زنان بزرگ اين مرز و بوم به شما افتخار مي كنم چون اول ايراني و سپس ايراني هستيد.

به شما افتخار مي كنم چون ايراني مي مانيد.

پس ايراني باشيد و بمانيد.

"زنده باد ايراني و شرافتش"

شاديتان شادي من است

سروش

ايران از آن ايراني ست...؟

thebe — Mon, 25 Jan 2010 10:31:18 GMT

اون وقتا كه بچه بوديم، مامان و باباها وقتي مي خواستن ما اذيت نكنيم، توپ يا يه چيزي ميدادن دستمون كه باهاش مشغول باشيم و شيطوني نكنيم...يادش بخير... .

ما اون توپو گاز مي گرفتيم، محكم بلند مي كرديم و مي زديمش زمين. وسيله ي بازي ما بود تا اذيت نكنيم. ولي بعضي وقتا همونو وسيله قرار مي داديم تا بيشتر اذيت كنيم. مثلا توپو مي زديم تو سر بابا يا مامانمون و كلي مي خنديديم... .

امروزي ها موبايل دست بچه ها مي دن تا بچه بازي كنه. بچه هم فكر مي كنه توپه و هي ميزندش زمين تا آخر دمار از روزگارش در مياد... .

ايران...فكر مي كنم نقش توپو موبايل رو داره. كلي بچه رو سرگرم خودش كرده. اون توپ و موبايل بيچاره زبون نداره بگه: هاي...بچه...منو زمين نزن... اون بچه هم قربونش برم ... هي مي زنه زمين...هي مي كوبه زمين... يه دفعه ديدي توپ از دست پسره جدا مي شه و مي خوره تو صورته خودش. اينجاست كه چي ميگيم؟...آفرين...از ماست كه بر ماست... .

آقا يا خانومه... كه اينقدر داري چوب مي كني زير شكم اين گربه ي خوابيده و به اين خيالي كه خوابه خوابه، يه دفعه مي بيني بلند شد...تكاني به خودش داد...تا اون وقت فكر مي كردي يه گربه ست...ولي حالا كه مي بيني... آره يه ببره...برات غرش مي كنه...طوفاني تمام عالم رو مي گيره...تمام موهاي سرت سيخ ميشه...يه نگاهي به دور و اطرافش مي كنه مي بينه، باغ وحش هاي شهري بچه هاشو گرفتن و برا نمايش بردن...عصباني ميشه و نه تو و نه باغ وحش هارو امان نميده... .

با توام كه فكر مي كني اينجا ماله پدرته. اينجا مثل همه ي زميناي ديگه مال خود خود خودشه...آره...ماله خداس... .

دندون طمع تيز نكن ... اين گوشت هضم نميشه... شايد فكر كني داري مي خوري و لذت مي بري ولي واقعيت اينه كه داري سند نابودي خودته امضا مي كني.

هميشه تكه هايي كه گنده تر از دهن آدما برداشته شن عاقبت خوبي ندارن و تو گلوشون گير مي كنه و انا لله و ... .

ايران ... امروز نه ... ولي فردايي خواهد آمد كه آنچه كه بايد باشد خواهد شد.

به يكي از دوستان گفتم اميدوارم ... خنديد ... اميدوارم و در تاريخ 5 بهمن 1388 مي گم:

"ايرانِ فردا، از آن ايراني ست"

شاديتان شادي من است

سروش

قاصد ما كجايي...؟

thebe — Mon, 18 Jan 2010 19:49:19 GMT

امشب فيلمي ديدم كه كلي چيز يادم داد. كلي حرفاي نگفته و نشنيده كه هر آدمي رو به فكر مي بره. البته ما آدما خيلي چيزا رو با گوشامون مي شنويم ولي من منظورم اون حرفايي كه توي فكرامون جايي برا خودشون پيدا مي كنن و مثل قاصد از اين روستا به اون روستا نمي رن.

قاصد چكيده اي از تفكرات من و توست. تفكراتي كه ما همه با هم اونو مي سازيم، به اون انرژي مي ديم و در نهايت ميوه ي درخت پرثمرش رو مي چينيم.

بعد از فيلم به اين فكر مي كردم كه چقدر حرف داريم كه مي ترسيم بگيم. چقدر داستان داريم كه چون آخرش رو نمي دونيم از تموم كردنش مي ترسيم و نصفه نيمه رهاش مي كنيم. يا چقدر دلامون سياهه كه برا پاك كردنش حتما بايد قاصدي بياد، طاعوني ... و بعد وقتي كه گلمونو از اين دنيا چيدن و توي دستگاه عرق گيري انداختن تا عرقمونو بگيرن كه ببينن چقدر مايه داريم تازه بفهمن كه جنس گل مرغوب نيست و ... به قولي فرت... .

وسطاي فيلم بود كه سردم شد و از اونجايي كه امسال سال اصلاح الگوي مصرفه و ما بايد كم مصرف كنيم تا وسايل گرمايشي لازم و كافي به همسايگان عزيزمان و كشورهاي عزيز ديگر برسد بلند شدم و يه پتو آوردم و رو خودم انداختم.

اگه مي دونستم زير پتو تلويزيون نگاه كردن اين قدر به آدم انرژي ميده هميشه... بگذريم، داريم از بحثمون دور مي شيم.

آره...راستي ما قاصد زندگيمون كي مياد؟

فرض كن:

صبح بلند شدي، خميازه مي كشي و دستاتو محكم به سينه هات مي كوبوني. پتو رو كنار ميزني، مي ري توي حياط و مي بيني چه صبح قشنگيه. خورشيد يه جور ديگه مي تابه و دنيا يه جور ديگه اي قشنگ تر شده.

ديگه صداي بوق ماشين هارو نمي شنوي.

بدو بدو مي ري تو خيابون ببيني چه خبره. مي بيني يه نوري تمام مردم و دور خودش جمع كرده. با استرس مي پرسي: آقا...خانم...هي بچه...يكي نيس اينجا بگه چه خبره...؟

يه دفعه مي بيني يكي از اون وسط جمعيت با كلي شوق و ذوق مي گه قاصده...!

آره قاصد اومده و ديگه همه ي ظلما برچيده مي شه. يعني كي ميشه قاصد بياد. ما آدما از اونجايي كه همه چيزو منحصر به خودمون مي كنيم قاصدم منحصر به خودمون كرديم.

بازم بگذريم... .

قاصد مياد چون خدا مي خواد كه بياد. قاصد ده بالا و پاييني يكيه فقط وقتي مياد همه فكر مي كنيم ماله فقط خودمونه.

بايد از اينجاشم بترسيم كه هممون بيوفتيم جون هم و بزنيم تو سر هم كه اين مال منه و مال تو نيس... .

بازم بگذريم... .

به هرحال خيلي فيلم جالبي بود.

اميدوارم ديده باشينش.

شاديتان شادي من است

سروش

تولدت با اشك مبارك...!؟

thebe — Sun, 10 Jan 2010 20:36:18 GMT

سلام

دوستان گله اي كردند كه كاش غم از وبلاگ مي رفت.

غم...؟

نمي دونم چي تعريفش مي كنيد ولي براي من تنهاييه كه توش مي تونم به خودم و چيزايي كه دورو برمه بهتر نگاه كنم و فكر كنم.

امروز يكي از اون روزاييه كه بودنش آدم رو به آه كشيدن و بخاري و خدايي مي كشونه. البته براي من.

يادش بخير... !

تولدت با اشك مبارك پیمان ...!

روانت شاد و یاد و خاطرت گرامی

شاديتان شادي من است

سروش

سلام همسفر

thebe — Fri, 08 Jan 2010 22:14:18 GMT

سلام همسفر

خوبي؟

من كه خوبم ولي به قولي تو باور نكن.

همه از چراغ گذشتيم. همه از چراغ سوخته گذشتيم. چراغ هايمان مرده ست و ما ... .

من مي خواهم به خانه برگردم چون اينجا ديگر چراغي نيست...نوري نيست...جلالي نيست...و ديگر هيچ نيست.

مرا به خانه ام ببر اينجا همه بي عشق اند.

اينجا همه خالي از عشق اند.

مرا به خانه ام ببر چون مي خواهم به خانه ام برگردم.

شهر برايم شهر يار نيست كه تا اسمش نواي گوشم را به لرزه مي اندازد دلم چنان بلرزد كه در آن سوي جهان كوه آتشفشان عشق فوران كند و همه با عشق بسوزند.

آه چه خوب مي شد كه همه با عشق مي سوختند. درد است مي دانم...كاش همه درگير مي شديم و هيچ وقت از آن جدا نمي شديم.

اين چراغ ها همه مرده ست.

همسفر تنهايي، در تنهاييمان، تنهايمان، مگذار. ما اينجا غريبيم. كاش بغض جايي براي ريختن سوغاتي هايش داشت.

چقدر سوغاتي خريده اين دل من...پر...!!!!ولي هيچ كس نيست سوغاتي خود را بگيرد.

همسفر مرا به خانه ام ببر... .

اينجا هيچ چيز دلم را خوش نمي كند.

چقدر به اين دلم گفتم اين سوغاتي براي چيه؟...براي كيه؟...گفتي اون هم پيدا مي شه...حالا كه دستمون ميآد پر كن...خدا رو چه ديدي...شايد در اين روزگاري كه اينگونه آشفته است دل ما ارزشي پيدا كرد...ولي اي دلكم: پرده ي دومي هم داشت اين قصه... و آن هم پرده اي بود كه تو از آن بي خبر بودي... .

همسفر تنهايم نذار... .

تنهايي اذيتم مي كند... .

شك كرده ام...به تو...به تمام چيزهايي كه به من گفته اي...مگر نگفتي همسفرت منم...مگر نگفتي صدايم كني در كنارت هستم...كجايي؟...پس كجاي اين دنيايي كه هر چه صدا مي كنم مي گويند اين هم ديوانه است... .

آره ...آره من ديوانه ام...اگر ديوانه نبودم اينجا نبودم.

گفتي همسفر به روي دنيا بخند...تموم ميشه...خنديدم...سيلي خوردم... .

گفتم همسفر خنديدم و سيلي خوردم...چه كنم؟...گفتي بساز و خموش... .

همسفر سوختم تا ساختم...حال چه كنم...؟

همسفر قيامت كجاست كه وعده اش به من مي دهي... .

همسفر تنها، تنهايم نذار.

بغض نمي شكند

آه از نهادم بلند مي شود

بخار سپيدي را به شب مي دهد

و خدا از نهادم بلند مي شود... .

شاديتان شادي من است

سروش

و ناگهان چقدر زود دير مي شود... .

thebe — Tue, 05 Jan 2010 16:48:18 GMT

گاهي وقتا فكر مي كنيم بهترين روزايي كه توش هستيم هيچ وقت تمومي نداره. فكر مي كنيم هميشه دستامون به هم گره خورده و داريم رو به ساحل آرزوهامون قدم مي زنيم.

يا اون يكي فكر مي كنه كه هميشه پشتش به جاي نرمي خورده و تا ابد هم گرمه و هم نرمه... .

اين روزا، هستند. براي من، براي تو و براي هر كسي كه... .

يادمه توي يكي از سفرام به بوشهر(آخه من به خاطر شرايط شغلي و تحصيليم، مجبورم هر هفته برم بوشهر و برگردم)، يه همسفر داشتم. اسمش بهنام بود.اين آقا بهنام ما، مهندس الكترونيك از دانشگاه دولتي شيراز بود، اما نمي دونم اسمشو بزارم معلوليت يا...نمي دونم... .

بهنام از دو پا مشكل داشت و روي پاهاش نمي تونست بايسته و به همين خاطر مجبور بود با دو عصاي زير بغلش راه بره. حالت دوتا شونه هاش نشون مي داد كه سالهاستاين عصا باهاش حرف مي زنه و راه مي ره.

بهم مي گفت جايي كار مي كنه كه حدود ماهي 70000 تومن حقوق مي گيره. در صورتي كه با همين مدرك مي تونست بيش از اينها حقوق بگيره...خيلي بيشتر از اينها... .

بهم مي گفت: سروش، روزاي كودكيمو كه به ياد مي يارم خيلي دلم تنگ مي شه، خيلي گريه مي كنم، آخه اون روزا فكر اين روزا رو نمي كردم.

اشك تو چشماش حلقه زده بود، سرش پايين بود و داشت با ناخناش ور مي رفت. وقتي ماشيني از جلو رد مي شد و نورش تو اتوبوس مي افتاد مي تونستم ببينمش. يه پيرزن پشت سرمون هي داد مي زد كه كولرو روشن كن. اونورتر يه دختر خانوم بود كه با موبايلش آهنگ گذاشته بود و ... .اون ته يه چند نفر با هم نشسته بودنو تخمه مي شكوندنو جك مي گفتن، و بهنام هنوزم سرش پايين بود و فكر كنم داره گريه مي كنه... .

دستمو از زير چونم برداشتمو به چونه بهنام قرضش دادم. صورتشو جلوي صورتم آوردم. با اون چشاي فرو رفته اي كه معلوم بود بخاطر استفاده ي زيادي از عينك بوده بهم نگاه مي كرد. با لب هاي بزرگ و پفي اي كه داشت، لبخند مي زد ولي تلخ.

ته دلم لرزيد، نمي دونم چي شد ولي اشكم در اومد. وقتي اشكامو ديد بهم خنديد. منم نمي دونم چرا ولي خندم گرفت و خنديدم و با هم بلند خنديديم. راننده و كمكش با تعجب به ما نگاه كردن. پيرزن پشت سرمون ديگه نمي گفت آقا كولرو روشن كن و داشت مارو نگاه مي كرد. اون دختر و اون ته ييا... . همه داشتند مي ديدند.

قدمام آروم آروم روي شن هاي ساحل برداشته مي شه، دستام با اينكه تو جيبم هستند ولي هنوزم احساس سرما مي كنن. هواي ابري اي كه خورشيد از لابلاش سرك مي كشه و اينجاس كه معني واقعي پرتو خورشيد رو مي فهمي، و امواج تند و سنگيني كه انگار سالهاست از معشوقه ي خود بوسه نگرفته است...نگرقته است... .

روزاي خوب از پس ابرا مياد، ميدوني مثل چي؟...مثل همون تابش نور خورشيد. بوسه ها گرفته مي شه مثل همون امواج شهوت انگيز دريا و دوباره دنيا و همه چيز تموم ميشه مثل برگشت آب به دريا و دور شده آرام آرام آب دريا با سر خوردن بر ساحل، و باز... اون موج مي ره تا يه روز خوب ديگه... .

و می رود...

مي رود...

و مي رود...

تا تمام شود.

ولي اين انتها براي او يك شروع دوباره ست.

باز قدم هام آروم مي شه. دلم مي خواد آه بكشم، آه سردم بخاري ندارد، با تمام وجودم فرياد مي زنم...خدا...كاش روزهاي خوب هميشه بودند...كاش... .

شاديتان شادي من است

سروش

بیست سالگی مرگ تو

thebe — Wed, 18 Nov 2009 19:31:18 GMT

"بعضی وقتا آدما به این فکر نمی کنن که خیلی زود نوبت اونام می رسه که باید وداع کنن"

این جمله رو شاید هزاران بار و از هزاران فرد مختلف شنیده باشیم.

۲۸/۸/۸۸ برام اینو ثابت کرد. ۲۸/۸/۸۸ ثابت کرد یه روزی می رسه که مرگ ما ۲۰ یا ۲۰۰ و یا حتی ۲۰۰۰۰۰۰ ساله خواهد شد.

حالام تولد ۲۰ سالگی مرگتو تبریک می گم. تو نیستی همه چیز خوبه (بین خودمون باشه ولی باور نکن).

بودنت شاید برای هرکسی قوتی باشه که من نداشتم ولی ناراحت نیستم. اینجا همه چیز خوبه. من هستم. من ۲۲ سال سن دارم. من ۲۰ سال بی تو زندگی کردم. اما باز هم همه چیز خوب است. همه چیز آرومه آرومه.

راستی تو چی کار می کنی؟ حالت خوبه؟ اگه خوب نیست تا یه کم از اینجا برات حواله کنیم. می دونی که حال همه ی ما توپه توپه.

به هر حال پدر من، نمی گم تمام زندگی من چون تمام زندگی من مادریه که ۲۰ سال منو بی تو بزرگ کرد، دلم برات تنگ شده. اونم خیلییییییییییییییییییییییییییییییی.

بچه که بودم به این امید زنده بودم که تو یه روز زنده می شی. ولی حالا فهمیدم که باید بمیرم تا ببینمت، ولی حقیقتا این روزا سرم شلوغه، نمی تونم بیام بهت سر بزنم.

اگه یه موقع کاری داشتی و چیزی لازم داشتی، آدرسمو که داری؟، حتما بهم خبر بده.

راستی اصلا یادم رفت می خواستم در مورد اون جمله اولی حرف بزنم... .

آره خلاصه جونم براتون بگه که شاید فردا + ۲۰ سال دیگه هم سالگرد ۲۰ سالگی هرکدوم از ما باشه.

یه جورایی نمی خواستم دل تنگیمو نشون بدم چون مردا کلا انسانای تودارین و منم در حال حاضر اصلا دلم نگرفته.

فردا ۲۰ سال میشه که پیشم نیستی. دلم برات تنگ شده. دوست دارم.... همین.

شادیتان شادی من است

سروش